10 χρόνια κι όμως είμαι ακόμα εδω κι αυτό το καλοκαίρι

Τελευταία εβδομάδα διδασκαλίας αυτή του Ιουλίου! Περιμένω κι εγώ καθε χρόνο με χαρά να ξεκουραστώ αλλά πριν καλά-καλά τελειώσει το τελευταίο μάθημα, ήδη μου λείπετε αγαπημένοι συνοδοιπόροι.

Φέτος είναι η 10η χρονιά που ασκούμαι στη σπουδαία αυτή γιογκική φιλοσοφία και ακολουθώ όσο μπορώ αυτό το μονοπάτι της ύπαρξης. Κατά τα λεγόμενα αξιοσέβαστων δασκάλων, αυτή τη δέκατη χρονιά κλείνω τον κύκλο του «αρχάριου» και μπαίνω στο ενδιάμεσο επίπεδο σαν ασκούμενη, στη 2η δηλαδή δεκαετία.

Όπως κάθε χρόνο αφιερώνω αυτή την περίοδο ξεκούρασης -περισσότερο από κάθε άλλη εποχή του χρόνου- στην εξάσκηση και εφαρμογή όσων διδάσκω πάνω στον εαυτό μου, στο δικό μου σώμα.

Εκεί που η δική σας πρακτική κάνει παύση, η δική μου κορυφώνεται. Η εμπειρία μου αυτή παίρνει μέρος καθημερινά εδώ στον προσωπικό μου χώρο αλλά και σε όμορφες παραλίες, πάρκα και δάση - αν τύχει και είναι εφικτό όσο πιο μακριά γίνεται από το θόρυβο, τα φώτα και το γκρίζο της πόλης.

Ο δρόμος προς τον εαυτό μας είναι ένα ταξίδι μυστήριο, συναρπαστικό και δύσκολο- με την έννοια της δημιουργικής πρόκλησης. Φτάνει να αποδεχτούμε τον πόνο που κουβαλάμε όλοι μέσα μας.

Πόνο για τη ζωή που χάνεται κλεισμένη στη στενότητα της σκέψης. Πόνο για τη χαμένη νιότη, μιας και αφήνουμε τους εαυτούς μας να γεράσουν ενώ δεν θα έπρεπε, σε όποια ηλικία και να φτάνουμε. Πόνο για την έλλειψη επικοινωνίας μεταξύ μας, είτε μέσω της ομιλίας, είτε μέσω της αφής, είτε μέσω της όραση. Αν μπορούσαμε να κοιταζόμαστε περισσότερο, αυτό από μόνο του είναι απόλυτα λυτρωτικό και απελευθερωτικό.

Κατά τη γνώμη μου ο βαθύτερος αυτός πόνος πηγάζει από την αποξένωση μας από την ίδια τη φύση και τα υπόλοιπα ζώα. Από την ανέπαφη σχέση με τον εαυτό μας και από το πόσο αρνούμαστε να μοιραστούμε μεταξύ μας αυτόν τον πόνο.

Αυτόν τον πόνο, αυτής της αποχώρησης από τη μητέρα γη που είναι ριζωμένος βαθιά και είναι αβάσταχτος...

Ας τον απαλύνουμε, ας τον εξυμνήσουμε και ας τον γιορτάσουμε.

Καλό καλοκαίρι!
Om Shanti